​

Op mijn derde jaar ben ik geadopteerd uit China (Feidong). De omstandigheden rondom mijn adoptie zijn onbekend, maar waarschijnlijk is de reden de 1 kind politiek in het land.

 

Bij ons thuis is altijd heel open en vrij over adoptie gesproken. Er mocht altijd over gepraat worden. Ik ben heel mijn leven ervan bewust geweest dat ik geadopteerd ben. Adoptie is altijd een deel van mijn leven geweest. Ik heb het nooit als deel van mijn identiteit gezien. Het is wel een levensgrote gebeurtenis in het leven en het heeft dan ook zeker invloed gehad in wie ik nu ben. Ik denk dat ik daardoor wel een ander perspectief heb gekregen over bijvoorbeeld het mogen krijgen van kinderen. Dat het geen 'gegeven' is, dat het een wonder is en blijft om kinderen te mogen krijgen.

 

Toen ik ouder werd kwam het besef meer. Ik ben opgegroeid op een klein dorp waarbij het meer een 'feit' was dat ik Chinees was. Ik heb mij daardoor nooit ander gevoeld. Mensen stellen mij wel eens vragen over mijn adoptie. Het ligt er voor mij enorm aan hoe de vraag gesteld wordt en vanuit welke intentie het gevraagd wordt. Ik ben altijd heel open geweest over het feit dat ik geadopteerd ben. Ik heb een hele goede relatie met mijn adoptieouders. Ik vind het nog altijd vreemd als mensen het woord adoptieouders gebruiken. Voor mij zijn het gewoon mijn 'ouders' en ik heb ook zeker niets gemist in ons gezin.

 

Adoptie heeft geen invloed gehad op hoe ik zelf relaties aanga zoals vriendschappen, liefde en mijn vertrouwen hierin.Ik voel mij thuis hier in het dorp waar ik ben opgegroeid. Als ik op mijn geboorteplaats ben voel ik mij ook thuis. Voor mij zijn de mensen belangrijker dan de plaats waar ik ben.

 

Ik heb nooit contact gehad met mijn biologische ouders, maar wel met de pleegfamilie waar ik heb gewoond tot mijn derde jaar en heb altijd een warme relatie onderhouden met mijn pleegouders, dankzij mijn adoptieouders. Als de mogelijkheid er is, hoop ik wel ooit mijn biologische familie nog te vinden. Ik heb altijd mijn Chinese roots omarmd. En probeer mijn kinderen ook mee te geven dat ze hier trots op mogen zijn. 

 

Adoptie roept bij mij verschillende emoties op. Ik kan heel positief terugkijken op mijn adoptie. Ik heb een mooi leven hier, maar daarnaast kan ik ook mijn biologische ouders missen en ooit hoop ik met hen nog een reünie te mogen hebben. In de loop der jaren zijn die gevoelens wel veranderd. Als kind had ik meer vragen en behoefte aan weten waar ik vandaan kom dan nu ik volwassen ben. Er was bij ons thuis altijd ruimte om deze gevoelens te uiten. Ik heb steun gezocht en gevonden bij lotgenoten en middels therapie en heb nog altijd wel contact gehad met andere geadopteerde.

 

De laatste jaren is adoptie vaak negatief in de aandacht. Dat vind ik soms wel moeilijk. De misstanden zijn verschrikkelijk en hadden nooit mogen gebeuren, maar er zijn ook veel mooie verhalen. Ik ken ook veel geadopteerde met mooie verhalen die hun adoptie niet enkel als trauma ervaren. In mijn omgeving voel ik mij wel voldoende gehoord en begrepen.

 

Als het om kinderen gaat zouden er geen misstanden mogen bestaan rondom een adoptie. Het is verdrietig dat dit soms wel het geval is, maar het verschilt ook erg per land en organisatie hoe de adoptie is geregeld.

 

Ik heb een mooi leven hier dat ook moeilijke tijden heeft gekend, maar dat was vaak los van mijn adoptieverleden. Ik ben dankbaar voor mijn man en drie dochters, Amélie van 3,5, Elodie*(voor altijd in ons hart) en Rosalie van 5 weken. 

 

Ik ben ook trots op het feit dat ik hier een mooi leven heb opgebouwd, dat niet altijd makkelijk was, maar waar ik hard aan heb gewerkt. De mensen om mij heen hebben mij geholpen mij te maken wie ik nu ben en het leven mooier maken en verrijken, in goede tijden maar ook zeker in moeilijke tijden.

 

Niet alle adoptieverhalen zijn mooi, maar ook niet alle adoptieverhalen zijn verdrietig. Ik denk dat elk verhaal uniek is en ook zo moet worden gezien. 

 

Aan toekomstige adoptieouders zou ik mee willen geven: “Wees altijd open over de adoptie”. Het is een deel van het kind en dat kun je niet wegnemen, je kan het wel omarmen.  Ben je geadopteerd? Adoptie is geen vonnis, we zijn wat we zelf maken van ons leven, niet wat ons is overkomen. Ik hoop dat ik met mijn verhaal mensen kan laten zien dat adoptie iets moois kan zijn, maar dat het altijd vanuit iets moeilijks komt. Er zal altijd een 'wat als zijn'. Elk adoptieverhaal is uniek en mijn verhaal hoeft niet iemand anders zijn ervaring te zijn. Ik ben gezegend met een fijn gezin waar ik in terecht kwam. Het is belangrijk dat er over gepraat blijft worden, soms lijkt er nog een te groot taboe op te liggen.