Ik was zes maanden oud toen ik naar Nederland kwam. Mijn adoptie vond dus plaats in een periode waarin ik zelf nog geen bewuste herinneringen had. Dit jaar is het 40 jaar geleden, en dat is een mooie mijlpaal waar ik trots op ben. Ik ben geboren in New Delhi, in India.

​

Voor zover bekend was alleen mijn biologische moeder in beeld; zij was op jonge leeftijd zwanger. Over mijn vader is niets geregistreerd. De eerste maand heb ik waarschijnlijk bij mijn moeder doorgebracht en vervolgens vijf maanden in een kindertehuis, voordat ik naar Nederland kwam. Mijn adoptiepapieren zijn altijd bewaard gebleven en in mijn bezit, waardoor er openheid is over wat er bekend is. Binnen ons gezin was adoptie een bespreekbaar onderwerp wanneer daar behoefte aan was. Er was ruimte om vragen te stellen en er werd niets verzwegen. Mijn achtergrond hoorde gewoon bij mijn verhaal en werd niet gezien als iets dat vermeden moest worden. Rond mijn vierde was ik er mij al van bewust dat ik geadopteerd was. Met Moederdag wilde ik op school twee knutselwerkjes maken: één voor mijn moeder in Nederland en één voor mijn moeder in India. Dat laat zien dat ik op jonge leeftijd al begreep dat mijn verhaal twee kanten had.

​

Ik groeide op in een klein dorp waar het in die tijd nog opviel als je een andere huidskleur had. Mijn broer en ik waren de enige geadopteerde kinderen in het dorp, wat het verschil soms extra zichtbaar maakte. Dit heeft mij als kind vroeg gevormd, omdat je al op jonge leeftijd te maken kreeg met negatieve ervaringen. Voor mij heeft adoptie geen aparte of overheersende rol gespeeld in mijn identiteitsvorming. Ik ben als baby naar Nederland gekomen en hier opgegroeid. Mijn identiteit is vooral gevormd door de levenslessen, zoals mijn opvoeding, mijn omgeving en mijn ervaringen. Het feit dat ik geadopteerd ben, heeft voor mij geen extra laag of aparte identiteit gecreëerd. Door de acceptatie binnen mijn belangrijkste kring, zoals mijn gezin, familie en vrienden heb ik mij nooit structureel anders gevoeld.

​

Ik heb niet het gevoel dat adoptie bepalend is geweest voor de keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt. Die keuzes zijn voortgekomen uit wie ik ben geworden als persoon. Opvoeding, veiligheid en de kansen die je krijgt, hebben voor mij meer invloed gehad dan mijn afkomst. Vooral in mijn jeugd zijn er wel momenten geweest dat ik mij anders voelde dan anderen. Als kind val je sneller op wanneer je er anders uitziet, en dat kan leiden tot buitensluiting. In mijn puberteit heb ik dat minder sterk ervaren, omdat ik mijn best deed om geaccepteerd te worden. Aanpassen en hard werken was in die periode misschien wel de sleutel voor mij.

​

Tegenwoordig merk ik dat er minder acceptatie is tegenover mensen met een andere huidskleur. Zelf weet je het voor jezelf wel beter, maar ik merk dat het harder werken is dan bijvoorbeeld tien jaar geleden. Mensen die mij niet kennen, reageren soms in eerste instantie terughoudend. Maar zodra ze horen dat ik ‘gewoon’ Nederlands spreek, zelfs in het plaatselijke dialect, verandert die houding. Er zijn ook momenten geweest waarop je je achteraf pas bewust wordt van een situatie. Bijvoorbeeld bij sollicitaties. Twintig jaar geleden begon ik mijn werkleven en solliciteerde ik onder andere door mijn cv op te sturen. Later werd mij verteld dat men destijds verrast was dat er een gekleurd persoon verscheen, omdat ik een Nederlandse voor- en achternaam heb. Dat was voor mij een moment waarop ik mij opnieuw realiseerde dat ik anders ben.

Ik ben altijd open geweest over mijn achtergrond. Vragen van jonge kinderen kunnen lekker direct zijn, maar ik zie dat ook als pure nieuwsgierigheid. Door mijn nuchtere en open houding ontstaat er ruimte voor gesprek. Ook volwassenen die ik in mijn leven ontmoet, ontdekken soms dat ik geadopteerd ben, en stellen dan vragen. En wat ik weet over mijn adoptie, hoe summier het eigenlijk is, kan ik delen als die interesse oprecht is. Zo voorkom je ongemakkelijkheid en wordt het geen zwaar of beladen onderwerp.

​

Ik zie het als een groot geluk dat ik in een liefdevol en stabiel gezin ben opgegroeid. Liefde, bescherming en betrokkenheid stonden centraal. De band met mijn ouders en mijn broer is dan ook hecht. Ik heb niet het idee dat ik iets heb gemist. Ik sta in het leven met de overtuiging dat wat je niet hebt gehad, er kennelijk niet heeft mogen zijn. Als je iets nooit daadwerkelijk hebt ervaren, is het ook moeilijk om concreet te benoemen wat je zou moeten missen. Het blijft dan bij een voorstelling van hoe het had kunnen zijn, maar zonder dat daar een echte, doorleefde ervaring tegenover staat. Daarom heb ik mijn jeugd niet als incompleet ervaren.

Mijn manier van omgaan met vriendschappen en relaties is vooral gevormd door mijn karakter en positieve maar ook negatieve ervaringen. Mijn ouders zeggen wel dat ik al jong zelfstandig was in het nemen van beslissingen waar een kind niet bezig mee hoefde te zijn. Ik heb veel zelf moeten ervaren en verantwoordelijkheid leren dragen voor mijn keuzes.

​

Voor mij is het begrip ‘thuis’ onlosmakelijk verbonden met de plek waar ik ben opgegroeid en waar ik mijn leven heb opgebouwd. Wat je niet hebt gekend, kun je ook moeilijk missen. Mijn gevoel van verbondenheid is ontstaan door mijn opvoeding, mijn opleiding, mijn werk en de omgeving waarin ik mij heb ontwikkeld. Daar voel ik mij geworteld en op mijn plek. Mijn ouders hebben ons altijd meegegeven dat je de kansen die je krijgt moet benutten. Die levenshouding heeft mij richting gegeven en heeft mede bepaald waar en hoe ik mij thuis voel.

​

Ik heb geen contact met mijn biologische ourders. Dit is nooit aan de orde geweest. Mijn land van herkomst heeft ook geen actieve rol gespeeld in mijn dagelijks leven. Ik ben opgegroeid in de Nederlandse cultuur en heb mij daarin ontwikkeld. Wel heb ik nog vragen over mijn oorsprong. Hoewel ik nooit sterk de behoefte heb gevoeld om mijn afkomst te onderzoeken, blijven er vragen onbeantwoord. Bijvoorbeeld over de precieze omstandigheden rond mijn geboorte, mijn eerste periode in India of het bestaan van een biologische familie. Voor mij is het nu een bewuste keuze deze vragen onbeantwoord te laten.

​

Door de huidige maatschappelijke discussie over adoptie en de huidige stop op nieuwe procedures, vraag ik mij weleens af of mijn eigen adoptieproces destijds zorgvuldig is verlopen. Tegelijkertijd overheerst bij mij een gevoel van dankbaarheid voor de kansen en mogelijkheden die ik heb gekregen. In de kern zijn deze gevoelens nooit veranderd. Mijn visie op mijn eigen adoptie is door de jaren heen in grote lijnen hetzelfde gebleven. Mijn perspectief is met de tijd wellicht genuanceerder geworden, maar de basis is onveranderd gebleven.

​

Tijdens mijn basisschoolperiode ben ik veel gepest, wat impact heeft gehad op mijn welzijn en zelfbeeld. Dat was een best een mindere periode dat o.a. te maken had met acceptatie van anderen buiten de directe kring. Dit had invloed binnen het gezin, maar zij waren er al altijd voor mij. Zoals mijn ouders het benoemen, leerde ik mezelf een manier om ermee om te gaan en dat zag ik blijkbaar destijds niet in een vorm van externe steun.

​

Ik houd mij niet intensief mee bezig met de manier waarop de maatschappij naar adoptie kijkt, maar ik zie dat het onderwerp verschillende reacties oproept. Adoptie is een thema dat leeft en verschillende emoties een rol spelen. Binnen mijn directe omgeving heb ik mij altijd gehoord en begrepen gevoeld en dat is het belangrijkste.

​

Mijn ouders hebben het adoptieproces als lang ervaren. Voor mijn broer duurde het traject vijf jaar en voor mij twee jaar, mede doordat zij al bekend waren in het systeem. Zelf heb ik daar geen directe ervaring of herinnering aan. Maar ik ben van mening dat procedures zorgvuldig en transparant moeten zijn. Er mag geen ruimte bestaan voor misstanden. Goed toezicht en controle is dan essentieel.
 

Adoptie heeft mij de kans gegeven om op te groeien in een stabiele en liefdevolle omgeving, met mogelijkheden voor goed onderwijs en werk. Mijn broer en ik hebben in Nederland een goed en zelfstandig leven kunnen opbouwen. Hoewel het altijd een open vraag blijft, acht ik de kans klein dat ik zo’n leven had gekregen als ik niet geadopteerd was. Ik ben trots op mijn ouders en mijn broer en op de hechte band die wij nu met elkaar hebben opgebouwd. Daarnaast ben ik dankbaar dat ik de kansen die ik heb gekregen heb benut. Een combinatie van opvoeding, steun en doorzettingsvermogen hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben. Mijn ouders hebben ons geleerd om het beste uit onze mogelijkheden te halen. Dat heeft mijn ontwikkeling sterk beïnvloed.

​

Hoewel misstanden binnen adoptie altijd serieus genomen moeten worden, is het belangrijk te benadrukken dat niet elk adoptieverhaal hetzelfde is. Algemene vooroordelen doen vaak geen recht aan de persoonlijke en unieke ervaringen van geadopteerde. Zoals eerder aangegeven, zou er geen enkele ruimte mogen zijn voor misstanden.  Tegelijkertijd is het voor mij van belang om te benoemen dat, hoezeer processen achteraf herzien kunnen worden, de tijd zelf niet kan worden teruggedraaid. Het leven dat is opgebouwd, de relaties die zijn ontstaan en de ervaringen die zijn opgedaan, maken onlosmakelijk deel uit van iemands werkelijkheid.

Toekomstige adoptieouders zou ik willen meegeven dat adoptie een waardevol proces kan zijn, mits het zorgvuldig en transparant en in het belang van het kind wordt uitgevoerd. 

​

Mijn wens voor jong geadopteerden is dat ik ze een mooie toekomst gun. Een groot en belangrijk deel van je leven heb je zelf in de hand. Tegelijkertijd hoop ik dat ieder kind mag opgroeien in een veilige en liefdevolle omgeving. Ik hoop met mijn verhaal te laten zien dat ieder adoptieverhaal uniek is en niet in één beeld of oordeel past. Niet elk verhaal is positief of leuk, sommige zelfs pijnlijk of traumatisch. Heb begrip voor elkaar en zorg voor elkaar, ook als iemand het moeilijk vindt om zijn of haar verhaal onder woorden te brengen. 

Ik vond het waardevol en leuk om aan dit project te mogen deelnemen. Sommige vragen heb ik ook met mijn ouders besproken. Dat dit zo samen kon, zegt veel over onze onderlinge band. Ik denk dat dit een vorm van mogelijkheid is om een bijzonder onderwerp weer op de kaart te zetten. Voor mij was het heel leuk en ook weer leerzaam om aan dit project deel te nemen. Dankjewel voor deze uitnodiging :).