Ik ben Maura Wisse. Geboren in 1986 in Sri Lanka en gelijk hier begint eigenlijk al een stuk onzekerheid. Mijn ouders kregen van het adoptiebureau door dat mijn tweelingbroer en ik op 11 januari geboren waren. Toen ze ons 10 weken oud gingen halen, bleken we 7 januari geboren te zijn, aldus het papier. Omdat zij aangaven dat het 11 januari was, werd er een kruis door de datum gezet en vanaf dat moment was onze geboortedag 11 januari. 

​

Samen met mijn tweelingbroer Ramon groeide ik op in een dorpje in de Alblasserwaard. Ik bracht veel tijd door met kinderen uit de buurt. Genoten van het schoolleven op de basisschool en zeker ook op de middelbare school. Het gezin waarin we opgroeiden was fijn., zorgzame ouders die altijd voor ons klaar stonden en het beste met ons voor hadden. Al jong werd ons met een boekje verteld dat we geadopteerd waren. Elk vliegtuig in de lucht ging in onze beleving dan ook naar 'Lanka'. Verder werd er in latere jaren niet gesproken over adoptie. 

​

Toen we 18 jaar oud waren, zijn we op reis geweest naar Sri Lanka. Daar genoot ik van alles wat ik zag. De kleuren en geuren: heerlijk, maar ik voelde me ook echt toerist. Ik kon de mensen niet verstaan, dus voelde ik me er ook weer niet helemaal bij horen, terwijl ik er uiterlijk wel bij hoorde. En dan al die kleuren waar ik zo van houd en zo mis in Nederland, die vond ik daar! Waar hoor je dan bij? In Sri Lanka niet helemaal en in Nederland toch ook niet helemaal.

​

Na een OA en pabo-opleiding werd ik juf op een basisschool. Daar begon het besef van geadopteerd zijn wat meer door te dringen. Kinderen die bang voor me waren, omdat ik bruin was. Een kleuter die vroeg of ik vies was. Zo werd pijnlijk duidelijk dat ik toch wel wat 'anders' was dan de rest. Het raakte me, maar niet zo diep dat het echt pijn deed. Tijdens een vakantiebaantje met een roodblonde vriendin werden we duo penotti genoemd. Dat vond ik niet leuk, al lachte ik er wel om. Je houdt toch een beetje de schone schijn op en zo bij het ouder worden komen er toch steeds wat meer momenten die je bewust maken van je adoptie. 

Ik trouwde en kreeg kinderen. Toen mijn 2e kindje geboren was, belde mijn tweelingbroer mij op in de kraamweek. Hij was naar Sri Lanka gegaan en op zoek gegaan naar zijn moeder. Iets waar ik geen behoefte aan had. Toen ik hem aan de telefoon had zei hij:”Ik moet je iets vertellen”. Ik heb mijn moeder gevonden, maar het is niet jouw moeder..... Op dat moment was ik heel blij dat hij zijn moeder had gevonden en dat het zijn moeder bleek en niet andersom. Hij verlangde er immers zo naar om haar te vinden. Het leven gaat door en na de geboorte van ons vierde kindje kwam er in het nieuws dat er adoptieschandalen waren. We keken een documentaire over adoptiefraude. Dat hakte er zo enorm in. Op dat moment besefte ik heel goed dat ik daar onderdeel van was en dat daardoor mijn hele identiteit weg viel. Want wie was ik, wie ben ik nog? Mijn stamboom begint bij mijzelf. Het verhaal wat we hadden, onze moeder van 16 jaar die verkracht was door haar stiefvader en ons kreeg, klopte dus helemaal niet voor mij. Toen ben ik gaan rouwen. Rouwen zonder herinnering, want je mist iets waarvan je niet weet wat je precies mist omdat je het nooit hebt gehad. Het was een moeilijke tijd. Een eenzame tijd ook. Het is zo moeilijk om aan iemand die het niet meemaakt uit te leggen wat je precies voelt en ervaart. 

​

Langzaam maar zeker kom je steeds meer dingen tegen die je raken. Zo stond ik een keer bij het vroegere deelcafe “De buurvrouw” te wachten op een vriendin. Er stond een andere vrouw die ook wachtte. Ze vroeg me na een tijdje :”Wacht je op iemand?” Ik zei: “Ja op een vriendin”. Ow dus je komt niet voor de taalcursus? Ze zag me aan voor vluchteling. Of die ene keer dat ik met 3 vriendinnen bij een rondleiding was in een gebouw en de gids aan mijn vriendinnen vroeg spreekt zij alleen Engels? Of wat denk je van huidskleurpleisters die er alleen in blanke vorm zijn. Een lotuswond bij mijn dochtertje, sorry mevrouw ik heb alleen blank spul. Huidskleurpotloden op de basisschool.... en ga zo maar door. Een maatschappij die niet is ingesteld op mensen die niet oorspronkelijk uit Nederland komen.

​

Wat was het heerlijk om kinderen te krijgen. Voor het eerst iets van herkenning. Dezelfde ogen, dezelfde lach. Hé, zij heeft hetzelfde ronde neusje als ik heb! Enzovoort. Prachtige kinderen kregen we, met een prachtig tintje. Dat dat tintje ook voor narigheid en verdriet zou zorgen had ik nooit kunnen denken. Want waar ik regelmatig de opmerking hoor:”Wat heb je mooie kinderen”, kregen mijn kinderen op de basisschool en later op ook de middelbare de meest nare opmerkingen naar zich toe. Hé neger, hé zwarte, om over de rest maar te zwijgen. 

In wat voor maatschappij leven we? Dit zijn geen woorden die kinderen zelf bedenken. Dit horen ze in de eerste plaats thuis. En dat besef vind ik heel erg. Daarom zou ik volwassenen op willen roepen bewust te zijn van wat je zegt en hoe je over andere mensen praat. Kinderen horen alles en nemen het ook klakkeloos over. 

Adoptie is veel omvattend. Een zoektocht zonder antwoord naar je identiteit. Je mist je fundament je basis. Je groeit en je ontplooit, maar je wiebelt altijd. Er hoeft maar een klein duwtje te zijn en je levenshuis wankelt. Je houdt je vast aan wat je hebt. Soms angstvallig vast, bang om iets kwijt te raken. Tegelijk heeft het me ook heel dankbaar gemaakt. Dankbaar voor kansen die ik heb gekregen. Dat ik geworden ben wie ik ben. Geadopteerd, geen idee waarom afgestaan, was het dwang, was het om geld te doen? Ik weet het niet en zal het misschien ook wel nooit weten, maar wat ik wel weet is dat ik geliefd en bemind ben door God, mijn man, kinderen, ouders en vrienden. En dat is me zoveel waard.