​

Op bijna 3-jarige leeftijd ben ik geadopteerd uit Sri-Lanka. Mijn moeder had de mogelijkheden niet meer om mij te onderhouden in mijn levensonderhoud.

​

Er werd bij ons thuis altijd open over mijn adoptie gesproken, maar die loyaliteit die je als adoptiekind ervaart is altijd aanwezig. Vanaf het moment dat ik in Nederland was, was ik al mij al bewust dat ik geadopteerd was. Dat is geadopteerd ben heeft mijn leven gevormd en het heeft mij ook gevormd tot wie ik nu ben. De kijk op het leven, mijn zelfbeeld. Op school en ook in onze familie voelde ik mij anders. Je krijgt vragen over je achtergrond, maar merkt al snel of iemand oprecht geïnteresseerd is in je verhaal of op sensatie uit is.

Mijn relatie met mijn adoptieouder is goed, al hebben we als pubers altijd onze mindere momenten met onze ouders gehad.

​

Ik heb niet specifiek dingen gemist in ons gezin, het is meer een gevoel, het stukje cultuur, afkomst, twee witte ouders, drie getinte kinderen. Je weet dat je geen doorsnee gezin bent. Zelfs in een liefdevol huis kan er sprake zijn van iets wat moeilijker te benoemen is: een innerlijke verscheurdheid, een gevoel van onuitgesproken verplichting. Veel geadopteerde kennen dat gevoel. Het is geen gewone loyaliteit. Het is die diepe, allesomvattende vorm van dankbaarheid die als een onzichtbare mantel om je heen ligt. Je bent dankbaar voor je nieuwe leven, voor de kansen, voor de liefde, maar tegelijk voel je je schuldig omdat je soms verdrietig bent. Omdat je soms verlangt naar iets of iemand van vóór die liefde. Je voelt een soort stille plicht om gelukkig te zijn, om te tonen dat je “thuis” bent, dat je hun kind bent, in alle opzichten. Mijn adoptie heeft zeker invloed gehad op de manier hoe ik relaties aan ga. Een stukje hechting, vertrouwen daar heb ik grote moeite mee gehad en soms nog steeds. Mensen vragen wel eens of ik me ergens thuis voel. Misschien is thuis zijn niet je een plek geven om te zijn, maar je altijd een plek geven om van te houden. 

​

Vanaf mijn veertiende heb ik contact gehad met mijn biologische familie. Dit was heel indrukwekkend, zoveel gevoelens door elkaar. Pijn, verwarring, blijdschap. Mijn afkomst en de cultuur van mijn geboorteland spelen een grote rol in mijn leven. Wij bezoeken regelmatig mijn familie in Sri-Lanka. Natuurlijk krijgen we op sommige vragen nooit echt een antwoord, maar juist in het nooit zullen weten, zit de kern van ons verhaal.

​

Adoptie is niet zwart-wit. Het is een mozaïek van liefde, gemis, verwondering, verdriet, blijdschap en boosheid. Adoptie is geen hoofdstuk maar een rode draad door mijn leven waarin al die gevoelens op bepaalde momenten weer de kop opsteken. Voor mijzelf is er nooit ruimte geweest die gevoelens te uiten. Ik was erg gesloten als kind en wilde niemand verdriet doen. Mijn man is een grote steun, praten met Sri lankaanse geadopteerde vriendinnen en uiteindelijk hulp vinden bij een psycholoog gespecialiseerd in adoptie-problematiek hebben mij enorm geholpen. Als laatste, maar wel heel belangrijk, is mijn geloof in God. Hij gaf mij kracht wanneer ik soms zelf niet meer kon.

​

De maatschappij kijkt erg kortzichtig en rooskleurig naar adoptie. Ook heel positief richting de adoptieouders. Zoiets als een goede daad voor de samenleving en het kind. De laatste jaren voel ik mij zeker wel gehoord, nu steeds meer geadopteerden niet meer zwijgen en de impact van adoptie door deskundigen ook worden bevestigd. Adoptie is door de overheid en de instanties zeer slecht geregeld. Het is schrijnend. Er wordt vooral naar de behoeften van de adoptieouders gekeken. In vele gevallen heiligt het doel de middelen.

Mijn adoptie heeft mij vooral trauma, liefdevolle Nederlandse ouders, verdriet, liefde en pijn (alles door elkaar heen)gebracht.

​

Dat ondanks alle tegenslagen gaf Hij mij keer op keer kracht gaf om door te gaan en niet op te geven. Liefde, in de vorm van mensen en God heeft mij geholpen om te zijn wie ik nu ben.

​

Geluk hangt niet af van een kind naar het rijke Westen te halen, kansen te bieden etc. Soms kunnen wij “rijke” westerlingen nog heel veel leren van bijvoorbeeld de minder bedeelden in Sri-Lanka. Onderschat nooit de gevolgen van adoptie op mentaal vlak.

​

Toekomstige ouders… wees voorbereid. Verdiep je de in gevoelens van volwassen geadopteerden en haal daar je lessen uit. Cijfer jezelf weg en vraag jezelf oprecht de vraag waarom je een kind adopteert. Tegen jong geadopteerden zou ik willen zeggen: ”Probeer altijd over je gevoelens te praten. Weet dat je nooit alleen bent”.  Tip: Lees mijn boek: Het meisje van toen ~De stem van nu ~    Praten is soms op jonge leeftijd lastig, lees dan vooral verhalen waarin geadopteerden aan het woord zijn. Het maakt je minder alleen.

​

Ik hoop dat mensen door het delen van mijn verhaal het complexe aan adoptie meer gaan begrijpen. Niet één verhaal is hetzelfde. Dat de ene persoon adoptie als positief ervaart, wilt niet zeggen dat andere die minder positief zijn omtrent adoptie, labiel of een aandachtzoeker is en een slechte jeugd of slechte adoptieouders hadden. 

​

Sommige mensen geloven dat je herinneringen pas beginnen als je ouder bent. Alsof het ontbreken van bewuste herinneringen gelijk staat aan het ontbreken van impact. Als ik het op mezelf betrek: Ik was als meisje van bijna drie jaar oud te jong om te begrijpen, maar te oud om te vergeten. 

Ik vind het mooi dat er middels dit adoptieproject aandacht aan het onderwerp wordt besteed. Sinds ik zelf een boek heb geschreven en heb uitgebracht, maakt het dat ik dingen letterlijk op een rijtje heb gezet en het in mijn hoofd allemaal wat meer geordend is.