Mijn verhaal

Volgens mijn adoptiepapieren was ik twee weken oud toen ik werd geadopteerd. Ik kom oorspronkelijk uit Sri Lanka. Wat ik weet over de omstandigheden van mijn adoptie, is dat mijn biologische moeder niet meer de mogelijkheden had om voor mij te zorgen. Dat is de informatie die ik heb meegekregen. Tegelijkertijd blijft er voor mij veel onbekend rondom de omstandigheden van mijn adoptie.

Bij ons thuis werd adoptie eigenlijk altijd als iets heel positiefs gezien. Over adoptie werd vooral gesproken vanuit het idee dat ik een nieuw en beter leven had gekregen. Wanneer ik zelf iets vertelde over de moeilijke kanten van adoptie, of wanneer ik iets negatiefs over adoptie van anderen hoorde, merkte ik dat daar liever niet over werd gesproken. Daardoor was er weinig ruimte voor de moeilijke of pijnlijke kanten van adoptie.

Eigenlijk ben ik me er altijd van bewust geweest dat ik geadopteerd ben. Ik had een andere huidskleur dan mijn ouders en de rest van mijn familie. Mijn uiterlijk maakte het verschil zichtbaar, waardoor ik er nooit echt omheen kon dat ik anders was.

Adoptie raakt voor mij aan een diep gevoel van niet weten wie je bent en wat je zelf eigenlijk wilt. Als ik er nu (met mijn volwassen blik )op terugkijk, besef ik dat adoptie mijn hele leven ongemerkt een rol heeft gespeeld. Het heeft invloed gehad op hoe ik naar mezelf kijk en op mijn zoektocht naar mijn eigen identiteit.

Adoptie heeft mij mede gevormd tot de persoon die ik nu ben. Een belangrijk onderdeel daarvan is het gevoel van ongewenst en verstoten zijn. Dat gevoel heeft diep in mij doorgewerkt en heeft invloed gehad op hoe ik mezelf en mijn relaties ben gaan ervaren.

Er zijn momenten geweest waarop ik me anders voelde dan anderen. Bijvoorbeeld wanneer ik werd uitgescholden vanwege mijn huidskleur. Of wanneer mensen verbaasd reageerden omdat ik als getinte vrouw plat Zeeuws sprak. Voor anderen was dat misschien onverwacht of bijzonder, maar voor mij maakte het juist weer extra duidelijk dat ik anders werd gezien. Op zulke momenten werd ik opnieuw geconfronteerd met het feit dat mijn uiterlijk en mijn achtergrond niet overeenkwamen met het beeld dat mensen van mij hadden.

Vragen van anderen over mijn achtergrond ervaar ik verschillend. Soms zijn vragen positief en is er sprake van oprechte interesse. Op andere momenten kunnen vragen juist pijnlijk of vermoeiend zijn, vooral wanneer mensen zonder nadenken vragen stellen over mijn afkomst of adoptie. Het hangt er sterk vanaf hoe de vraag wordt gesteld en of er ruimte is voor het antwoord.

Ik heb een goede relatie met mijn adoptieouders. Tegelijkertijd verschillen we op veel vlakken enorm van elkaar, ook in hoe we naar adoptie kijken. Dat verschil kan soms lastig zijn, juist omdat adoptie voor mij zo'n wezenlijk onderdeel van mijn leven is.

Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat het fijn was geweest als ik op jonge leeftijd hulp of begeleiding had gekregen. Niet omdat mijn ouders niet van mij hielden, maar omdat er binnen ons gezin weinig ruimte of kennis was voor de ingewikkelde gevoelens die bij adoptie kunnen komen kijken. Ik denk dat het mij had kunnen helpen als iemand mij eerder had geleerd dat al die gevoelens er mochten zijn.

Adoptie heeft ook invloed gehad op hoe ik relaties aanga. Het is soms ontzettend lastig om dat onder ogen te zien. Adoptie heeft invloed gehad op mijn vertrouwen in anderen, op mijn behoefte aan bevestiging en op de manier waarop ik relaties aanga. Sommige patronen begrijp ik pas nu ik volwassen ben en terugkijk naar waar ze vandaan kunnen komen.

Het gevoel ergens echt thuis te zijn, heb ik eigenlijk niet. Dat is misschien wel een van de pijnlijkste kanten van adoptie voor mij. Het gevoel nergens volledig thuis te horen, alsof er altijd ergens een stukje ontbreekt. Ik ervaar dat als een soort tol van adoptie: je kunt ergens liefdevol worden opgenomen en toch een diep gevoel van ontworteling met je meedragen.

Contact met mijn biologische familie heb ik helaas nog niet gehad. In 2017 ben ik samen met mijn kinderen en ex-man naar Sri Lanka geweest en hebben we geprobeerd om iets van mijn biologische familie en achtergrond te vinden. Omdat ik daar op dat moment met mijn kinderen was, was er helaas niet genoeg tijd om echt uitgebreid onderzoek te doen. Ik hoop dat ik dit in de toekomst alsnog kan oppakken.

Het zoeken naar je biologische familie en naar antwoorden over je oorsprong doet enorm veel met mij. Het is ontzettend intens. Het raakt aan vragen en gevoelens die diep in je zitten. Het kan tegelijkertijd hoopvol, verdrietig, confronterend en uitputtend zijn.

Mijn afkomst maakt deel uit van wie ik ben, ook al ben ik opgegroeid in Nederland. Mijn Srilankaanse achtergrond blijft een onderdeel van mijn verhaal en daarmee ook van mijn identiteit. Dat geldt niet alleen voor mij, maar raakt ook mijn kinderen. Mijn afkomst wordt onderdeel van het verhaal dat ik aan hen doorgeef.

Er zijn ontzettend veel vragen over mijn oorsprong die onbeantwoord zijn. Juist die onbeantwoorde vragen zorgen ervoor dat er altijd een soort onrust in mij blijft. Je kunt leren leven met het niet weten, maar het verlangen naar antwoorden verdwijnt daardoor niet.

Adoptie is voor mij absoluut niet zwart-wit. Zoals mijn vriendin Lisanne Teunisse het mooi verwoordt in haar boek “Het meisje van toen, de stem van nu” waarin ze haar ervaringen rondom adoptie beschrijft: adoptie is een mozaïek van liefde, gemis, verwondering, verdriet, blijdschap, boosheid en pijn.

Al die emoties kunnen naast elkaar bestaan en elkaar zelfs afwisselen. Het ene moment kan ik dankbaarheid voelen en het volgende moment verdriet of boosheid. Dat maakt adoptie voor mij zo complex en dynamisch.

Die gevoelens zijn in de loop van mijn leven veranderd, maar ze zijn nooit verdwenen. Adoptie is voor mij geen hoofdstuk dat je afsluit. Het is een rode draad door mijn leven. Op verschillende momenten en in verschillende levensfasen komen bepaalde gevoelens opnieuw naar boven. Soms onverwacht en soms door gebeurtenissen die gevoelens triggeren.

Er was lange tijd weinig ruimte om moeilijke gevoelens te uiten. Ik heb lange tijd het gevoel gehad dat ik vooral het gedrag moest laten zien dat van mij werd verwacht. Ik was dankbaar, ik had een goed leven en daar hoorde blijkbaar een bepaald verhaal bij. Daardoor was er weinig ruimte voor gevoelens als verdriet, boosheid, gemis of verwarring. Achteraf denk ik dat ik mezelf daardoor vaak heb aangepast en mijn eigen gevoelens naar de achtergrond heb geschoven.

Op een bepaald moment ben ik door omstandigheden terechtgekomen bij kinderpsycholoog Janneke Nieuwenhuizen van Villa Nova. Zij moedigde mij aan om contact op te nemen met Progressio. Daar ben ik door Renée Uittenbogaard, een psycholoog die gespecialiseerd is in adoptieproblematiek, ontzettend goed begeleid. Daar ben ik tot op de dag van vandaag enorm dankbaar voor.

Daarnaast is mijn geloof in God voor mij heel belangrijk geweest. Juist in de zwaarste periodes heeft Hij mij kracht gegeven om door te gaan. Hij heeft mij houvast gegeven op momenten waarop ik het zelf even niet meer wist.

Ik vind dat de maatschappij nog steeds erg kortzichtig en rooskleurig naar adoptie kijkt. Er ligt veel nadruk op de adoptieouders en op het idee dat adoptie een goede daad is: een kind krijgt een nieuw leven en een liefdevol gezin. Maar daarmee wordt soms vergeten wat het voor het kind betekent om zijn oorspronkelijke familie, omgeving, cultuur en identiteit kwijt te raken.

De laatste jaren voel ik me steeds meer gehoord en begrepen als geadopteerde. Ik vind het hoopgevend dat steeds meer geadopteerden hun stem laten horen en niet langer zwijgen over de moeilijke kanten van adoptie. Ook wordt de impact van adoptie steeds meer door deskundigen erkend en onderzocht. Dat geeft mij het gevoel dat er eindelijk meer ruimte komt voor het volledige verhaal.

Wat ik schrijnend vind, is hoe adoptie in het verleden door instanties en overheden is geregeld. Naar mijn mening is er te vaak gekeken naar de behoeften van adoptieouders en te weinig naar de belangen en behoeften van het kind. In sommige gevallen lijkt het alsof het doel de middelen heiligde. Dat vind ik pijnlijk, zeker wanneer je kijkt naar de gevolgen die adoptie op lange termijn voor een kind kan hebben.

Adoptie heeft mij een leven gebracht waarin hulpverlening op verschillende momenten een belangrijke rol heeft gespeeld. Het heeft mij trauma, verdriet, pijn en gemis gebracht, maar ook liefde, verbondenheid en waardevolle mensen op mijn pad. Mijn Nederlandse ouders hebben van mij gehouden en mij een thuis gegeven. Dat alles bestaat naast elkaar. Adoptie is voor mij juist die ingewikkelde combinatie van liefde en pijn.

Desondanks probeer ik het beste te maken van het leven dat ik heb gekregen.

Als ik terugkijk naar waar mijn leven begon en naar alles wat ik heb meegemaakt, ben ik trots op waar ik nu sta. Ik ben dankbaar voor de mensen die Jezus op mijn pad heeft gebracht en die mij de tools hebben gegeven om aan mezelf te werken en te groeien naar de persoon die ik nu ben.

Ondanks alle tegenslagen heeft Jezus mij steeds opnieuw de kracht gegeven om door te gaan en niet op te geven.

Liefde in de vorm van mensen die naast mij zijn blijven staan, maar ook de liefde en kracht die ik vanuit mijn geloof in Jezus heb ervaren, heeft mij geholpen te zijn waar ik nu sta. Daarnaast heeft professionele begeleiding mij geholpen om mezelf beter te begrijpen en leren omgaan wat adoptie met mij heeft gedaan. 

Onderschat nooit de gevolgen die adoptie op mentaal en emotioneel vlak kan hebben. Een kind kan liefdevol worden opgevoed en toch de gevolgen van verlies, afstand en ontworteling ervaren. Liefde en pijn kunnen tegelijkertijd bestaan. Het ene sluit het andere niet uit. 

 

Toekomstige adoptieouders zou ik het volgende nog mee willen geven: Denk heel goed na voordat je voor adoptie kiest. Verdiep je niet alleen in de mooie kanten, maar ook in de mogelijke gevolgen voor het kind op de lange termijn. Ga vooral in gesprek met meerdere volwassen geadopteerde en luister naar hun ervaringen. Niet alleen naar de verhalen die prettig of positief klinken, maar juist ook naar de moeilijke verhalen. Alleen dan krijg je een vollediger beeld van wat adoptie kan betekenen. 

Jong geadopteerden wil ik meegeven altijd proberen te praten over je gevoelens, ook als dat moeilijk is. Weet dat je nooit alleen bent en dat alles wat je voelt er mag zijn. Praten is op jonge leeftijd soms ontzettend moeilijk. Daarom kan het helpen om verhalen te lezen waarin andere geadopteerden aan het woord zijn. Het kan een gevoel van herkenning geven en ervoor zorgen dat je je minder alleen voelt. Mijn eigen tip: lees mijn boek Het meisje van toen – De stem van nu. Misschien herken je er iets in en helpt het je om woorden te vinden voor gevoelens waar je zelf nog geen woorden voor hebt. Ik hoop dat mensen gaan begrijpen dat adoptie niet alleen draait om een goede daad of het geven van een beter leven. Er is ook een keerzijde. Een kind verliest iets wanneer het wordt weggehaald uit zijn oorspronkelijke omgeving en familie. Ook wanneer het later liefdevol wordt opgevoed, kan dat verlies een leven lang voelbaar blijven. 

 

Ik vind het ontzettend waardevol dat geadopteerden steeds meer zelf aan het woord komen. Hun ervaringen verdienen een plek in het gesprek over adoptie. Er mag veel meer aandacht komen voor de negatieve en moeilijke kanten van adoptie, zonder daarmee de liefde binnen een adoptiegezin te ontkennen. Het volledige verhaal mag verteld worden. Juist wanneer we ruimte maken voor zowel de liefde als het verdriet, ontstaat er een eerlijker beeld van adoptie. 

 

Dubbel en confronterend voelde het voor mij mijn woorden op papier te zetten. Ik merk dat ik het ontzettend lastig vind om woorden te geven aan mijn gevoelens wanneer het over adoptie gaat. Soms zijn mijn gevoelens zo groot en ingewikkeld dat woorden tekortschieten om de juiste waarde en betekenis ervan uit te drukken. Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om hierover te praten. Juist omdat het onderwerp zo moeilijk is, is het belangrijk dat geadopteerden hun verhaal kunnen vertellen. Ik hoop dan ook dat mijn verhaal aan de lezer laat zien dat adoptie niet één verhaal is. Het is een verhaal met verschillende kanten en emoties die naast elkaar kunnen bestaan. Ik ben gevormd door mijn adoptie, door mijn verlies, maar ook door de liefde die ik heb ontvangen, de mensen die mij hebben geholpen en mijn geloof. Ik hoop dat mijn verhaal eraan bijdraagt dat er beter wordt geluisterd naar geadopteerden. Niet alleen naar wat goed is gegaan, maar ook naar wat pijn heeft gedaan. Want beide kanten mogen er zijn.