Ik was zes maanden oud toen ik werd geadopteerd. Mijn geboorteland is Sri Lanka, uit het Ratnapura-district, en mijn geboorteplaats is Pallebedda.

 

Lange tijd kende ik een ander verhaal over de omstandigheden van mijn adoptie. Mij werd verteld dat mijn biologische moeder niet voor mij kon zorgen. Ik zou ondervoed zijn geweest en er slecht hebben uitgezien. Er werd verteld dat mijn biologische moeder een affaire had met een man die rondtrok. In die tijd en eigenlijk nog steeds, was het in Sri Lanka niet geaccepteerd om ongehuwd een kind te krijgen. Dat werd gezien als een schande voor de familie. Volgens het verhaal dat ik kende, wilde mijn biologische moeder mij op het laatste moment niet meer afstaan en was ze gevlucht. Mijn adoptiemoeder vertelde dat zij ook een ander kind had kunnen krijgen, maar dat zij mij had gezien en alleen mij wilde. Ze is mij gaan zoeken en toen ze mij vonden, zouden ze mijn biologische moeder hebben overgehaald om mij af te staan. Mijn adoptieouders hebben mijn biologische moeder daarbij extra geld gegeven. Tijdens de rechtszitting in Sri Lanka vertelde mijn adoptiemoeder dat ik nog borstvoeding kreeg en dat ik de kleding droeg die zij eerder aan mijn biologische moeder had gegeven. Ook hebben mijn adoptieouders daar mijn oma ontmoet. Mijn adoptiemoeder vertelde dat mijn oma een soort goedkeuring gaf.

 

Later ontdekte ik dat het werkelijke verhaal anders was. Mijn biologische moeder was samen met haar zwager op reis gegaan in Sri Lanka en tijdens deze reis zwanger geraakt. Aan het begin van haar zwangerschap leerde ze een man kennen met wie ze een relatie kreeg. Ze was eerlijk tegen hem en vertelde dat ze zwanger was van haar zwager. Deze man gaf aan dat hij mij zou erkennen en trouwde met haar. Naarmate de zwangerschap vorderde, dreigde haar man mij te verminken. Door deze bedreigingen werd mijn biologische moeder bang en vluchtte ze. Voor haar bevalling keert ze terug naar haar geboorteplaats Palle-Bedda, waar ze in het ziekenhuis van mij beviel. De naam van haar man werd als mijn vader geregistreerd. Na mijn geboorte verbleef mijn biologische moeder lange tijd bij mijn tante. Haar man bleef dreigen dat hij mij zou verminken. Uiteindelijk vluchtte mijn biologische moeder opnieuw. Haar broer en zus hielpen haar aan een huisje en gaven haar financiële steun. Na een lange periode vond mijn oma mijn biologische moeder. Zij wist haar uiteindelijk over te halen om mij ter adoptie af te staan. Mijn biologische moeder koos daarbij bewust voor buitenlandse adoptie, omdat ze wilde dat ik voor altijd veilig zou zijn. Een militair die bij de familie bekend was, heeft hen geholpen bij de adoptie.

 

Thuis werd niet veel over mijn adoptie gesproken, voor zover ik mij kan herinneren. Wel lagen er allerlei foto's van Sri Lanka binnen handbereik. Een bezoek aan Sri Lanka was echter uitgesloten. Mijn adoptiemoeder heeft altijd gezegd dat ze nooit meer een voet in Sri Lanka zou zetten. Ze vond het land verschrikkelijk: het was er te warm, het eten was vies en de omstandigheden waren slecht. Daarnaast was het moeilijk om met mijn adoptiemoeder over Sri Lanka of mijn adoptie te praten, omdat zij altijd vanuit haar eigen perspectief haar verhaal vertelde. Onbewust vermeed ik het onderwerp daardoor ook. Ik wilde niet steeds opnieuw het verhaal van mijn adoptiemoeder aanhoren. Dat ik geadopteerd ben, weet ik al zolang ik mij kan herinneren. Ik was dus heel jong toen ik mij daarvan bewust werd. Tegelijkertijd merkte ik al vroeg dat ik anders was dan de anderen in mijn omgeving.

 

Adoptie heeft voor mij veel te maken met identiteit. Ik ben gaan beseffen dat ik een aangeleerde identiteit heb. Op latere leeftijd ontdekte ik dat ik bepaald gedrag had aangeleerd waar ik mij helemaal niet prettig bij voelde. Sinds ik het contact met mijn adoptiemoeder heb verbroken, ontdek ik beetje bij beetje meer over mezelf. Wat vind ik leuk? Wat wil ik zelf doen? Hoe mag ik mij voelen in bepaalde situaties? Waar word ik blij van? Welke keuken vind ik lekker? Welke activiteiten vind ik leuk? Dat zijn allemaal vragen waar ik steeds meer zelf antwoord op leer geven. Dit is een leerproces omdat voor mij het meeste als aangeleerd wenselijk gedrag voelt.

Ik ben beperkt geweest in mijn ontwikkeling. Mijn wereld werd klein gehouden. Op de basisschool en thuis kreeg ik regelmatig te horen: 'Dat is nog te hoog gegrepen voor je' of 'Doe dit maar, dat is goed genoeg voor je.' Alles werd voor je bepaald. Omgang met vrienden, werd ook duidelijk aangegeven met wie je wel of niet om kon gaan. Op de middelbare school kon ik een niveau hoger, maar daarvoor zou ik naar een andere school moeten. Dat mocht niet, omdat ik volgens mijn adoptiemoeder anders op mijn tenen zou moeten lopen en het nu lekker gemakkelijk ging. Mijn adoptiemoeder vond een opleiding tot secretaresse wel leuk voor mij en daarom moest ik die opleiding gaan volgen. We zijn niet eens naar een open dag van de school gegaan. Die ene school was voor mijn adoptiemoeder de enige optie, terwijl er meerdere scholen waren. Waarom dat zo was, weet ik niet. Het eerste jaar vond ik vreselijk en gelukkig mocht ik daarna van opleiding veranderen. De huidige partner van mijn adoptiemoeder is de enige persoon geweest die mij stimuleerde om verder te leren. Samen bekeken we verschillende opleidingen en het toekomstperspectief dat daarbij hoorde. Hij ging met mij mee naar scholen en samen bekeken we wat het beste bij mij zou passen. Ik weet nog goed hoe leuk ik het vond om samen naar scholen te kijken. Eindelijk was er iemand die geïnteresseerd was in wat ík wilde.

Als ik terugkijk, zie ik dat ik mij vaak heb aangepast aan wat mijn adoptiemoeder wilde. Ik deed wat zij wilde of spiegelde mij aan haar maatstaven. Ik probeerde haar tevreden te houden om onenigheid en ruzies te voorkomen.

Als geadopteerde voelde ik mij vaak anders dan anderen, vooral wanneer ik ergens voor het eerst kwam. Bijvoorbeeld bij de start van een nieuwe school of wanneer ik via via nieuwe mensen ontmoette. Vaak was ik de enige geadopteerde kleurling in de groep. Dat je vaak vragen kreeg over je achtergrond vond ik toen ik jong was niet vervelend. Ik ben opgegroeid met de gedachten dat mijn biologische moeder niet voor mij kon zorgen en dat het beter was dat ik hier opgroeide. Ik praatte erover en gaf ook aan dat het voor mij oké was. Ik zei dat ik niet beter wist en niets had om het mee te vergelijken. 

Op latere leeftijd veranderde dat. Ik merkte dat ik het niet prettig vind om steeds uit te leggen waar ik vandaan kom, of ik nog eens terug ben geweest en of ik mijn biologische ouders heb gevonden. Aan mijn man wordt ook niet gevraagd waar hij vandaan komt, of hij nog vaak naar zijn geboorteplaats gaat of zijn ouders vaak bezoekt. Heel zwart-wit bekeken vind ik het daarom vreemde en persoonlijke vragen om aan iemand te stellen. 

 

Mijn relatie met mijn adoptiemoeder is inmiddels erg slecht. Met mijn adoptievader begint de relatie weer normaler te worden. Een paar jaar geleden heb ik het contact met mijn adoptiemoeder verbroken en later ook met mijn zus. Dat was in het begin erg moeilijk. Ik heb mij lange tijd eenzaam en alleen gevoeld. Langzamerhand - mede door therapieën - ontdekte ik wie ik ben en hoe ik wil zijn. Dat dit niet samengaat met mijn adoptiemoeder en zus is jammer, maar ik had deze ontwikkeling waarschijnlijk nooit kunnen doormaken als ik nog contact met hen had gehad.

Mijn adoptieouders hebben een vechtscheiding gehad en uiteindelijk zijn de kinderen daarvan de dupe geworden. Mijn adoptiemoeder heeft ervoor gezorgd dat ik mijn adoptievader vanaf ongeveer mijn achtste/negende jaar niet meer zag. Omdat hij onder andere slecht over haar sprak, was dit uiteindelijk voor haar een reden om het contact te verbreken. Tegelijkertijd sprak mijn adoptiemoeder zelf voortdurend kwaad over hem. Sinds een paar jaar heb ik weer contact met mijn adoptievader. Het opbouwen van onze vader-dochterrelatie gaat naar omstandigheden goed. Mede doordat ik niet ben opgegroeid met mijn adoptievader, heb ik veel gemist in het gezin waarin ik ben opgegroeid. Als je in een bepaalde situatie blijft, denk je dat die normaal is. Pas wanneer je erop terugkijkt, besef je hoeveel je eigenlijk hebt gemist. Maar ik heb ook stabiliteit, aandacht, liefde, veiligheid, stimulatie in je ontwikkeling en een thuis waar het fijn was om te zijn gemist. Nu ik zelf kinderen heb, zie ik dat pas echt als een gemis.

Na de scheiding kreeg mijn adoptiemoeder vrij snel een nieuwe relatie met een man die een alcoholverslaving had. Mede door zijn alcoholverslaving en hun botsende, sterke karakters hadden zij vaak ruzie. Dat waren niet alleen ruzies met woorden, maar ook fysieke ruzies. De ruzies bleven bestaan, ook nadat haar inmiddels ex-partner was gestopt met drinken. Daarom had ik als kind vluchtgedrag. Ik was veel buiten, bij mijn opa en oma of bij andere kinderen aan het spelen. Ik wilde niet thuis zijn. Thuis waren er spanningen. Er waren zo vaak ruzies tussen mijn adoptiemoeder en haar ex-partner of mijn adoptiemoeder en mijn zus. Ik kan mij ook zo herinneren dat ik uit school kwam mijn adoptiemoeder in tranen was omdat haar ex-partner weer vertrokken was. Dit kon dan dagen duren. Ik miste een veilige en liefdevolle thuishaven.

Toen ik ongeveer negen jaar was, kochten mijn adoptiemoeder en haar ex-partner een boot. Zodra de zon scheen, gingen we weg met de boot. Of ik nu iets anders wilde doen, met vriendinnen wilde afspreken of een teamsport wilde doen, dat maakte niet uit: ik moest mee. Later kwamen er geldzorgen. Ondanks die geldzorgen bleven ze met de boot weggaan en naar de buitenwereld toe werd gedaan alsof er niets aan de hand was. De ruzies werden er niet minder om. Het troosten van mijn adoptiemoeder en haar verhalen aanhoren over wat er was gebeurd bleven. Wanneer ik zelf verdrietig was of de situatie vervelend vond, werd gezegd dat ik mij niet zo moest aanstellen, omdat het allemaal wel meeviel. Ik kon hierover met niemand praten. Onbewust wordt je wereld beperkt. Naast het missen van een veilige thuishaven, miste ik een troostende arm om mij heen of een stabiele vriendschap. Ik durfde niemand mee naar huis te nemen. Elders afspreken was ook niet mogelijk omdat ik altijd mee moest met de boot. Zei ik daar iets van; dat ik iets anders wilde doen, kreeg ik meteen het verwijt dat ik’ verwend was’ omdat ik niet mee wilde of ‘we hebben dit voor niets; wees dankbaar dat je dit kunt doen’ of ‘besef je wel wat het allemaal kost’?. Ik was voortdurend bezig mij aan te passen aan mijn adoptiemoeder.

 

Toen ik vijftien was, gingen mijn adoptiemoeder en haar partner definitief uit elkaar. Je zou denken dat dit een verbetering geeft. Toch viel dat tegen. Mijn adoptiemoeder wilde koste wat kost de boot houden. Daardoor bestonden de weekenden waarop de zon scheen vooral uit op de boot ‘zitten’ in de haven. De ruzies die mijn adoptiemoeder met haar partner had gehad, verplaatsten zich naar mij. Om de kleinste dingen ontstond ruzie. Er werd tegen mij geschreeuwd en ik werd voor van alles uitgemaakt. Zelfs als ik iets had gekocht waarvoor ik zelf had gespaard, kon mijn adoptiemoeder daar woedend om worden.

Ook nu nog merk ik de gevolgen daarvan. Wanneer ik flashbacks krijg, kan ik al angstig worden als ik haar stem alleen maar in mijn gedachten hoor. Als ik denk dat zij in de buurt is, kan ik een soort paniekaanval krijgen. Dat onveilige gevoel en het voortdurend alert zijn, blijft op de achtergrond aanwezig.

 

Mijn adoptiemoeder kreeg al snel een nieuwe partner. Nadat ik hem één keer had ontmoet, bleef hij bij mijn adoptiemoeder slapen. Voor mij voelde dit als een inbreuk op mijn privacy. Ik voelde mij niet meer vrij in mijn eigen omgeving. Dat dit voor mij zo voelde, deed er niet toe. Mijn adoptiemoeder vond dat het haar leven en huis was, dus zij bepaalde dat dit oké was en ik kon daar naar schikken. Toen ik achttien werd, verliet ik het huis en ging ik bij mijn zus wonen. Daardoor verbeterde de relatie met mijn adoptiemoeder wel, al zijn er nog heel veel voorbeelden van situaties die mij zijn bijgebleven waaruit blijkt dat de relatie niet goed is.

 

Op latere leeftijd, voordat ik in therapie ging en na een lange periode zonder contact, heb ik nog geprobeerd om met mijn adoptiemoeder en haar huidige partner in gesprek te gaan. Helaas was er geen enkele herkenning. De eerste zin was ‘Ik laat mij niets in de schoenen schuiven’ de toon was alweer gezet. Zelfs met concrete voorbeelden van het fysieke geweld werd er gezegd dat het anders was of ze zei dat ik het verkeerd had gezien of gehoord. Het viel allemaal wel mee. Ook het geschreeuw naar mij toe hoefde ik niet zo zwaar op te vatten; dat gebeurde volgens haar overal wel eens. En zij was mijn moeder, dus ik hoorde gewoon te luisteren en te doen wat zij zei. Als zij vond dat ik geen dure dingen mocht aanschaffen, mocht ze daar iets van zeggen. 

Voor mij was dit geen eyeopener. Ik wist dit eigenlijk al. Mijn adoptiemoeder kan zich niet inleven hoe ik mijn jeugd heb beleefd. Wat mij altijd heeft verbaasd, is dat niemand ooit heeft ingegrepen. Geen buren die een melding deden, geen school die een vermoeden had en niemand die vroeg naar mijn adoptievader. Als kind voelde ik mij het meest thuis bij mijn opa en oma. Mijn oma was er altijd voor mij. Ik kon haar vertellen wat er thuis gebeurde. Helaas durfde ook zij niet in te grijpen. Ze zei altijd dat ik bij hen mocht komen en blijven. Dat voelde fijn. Ik kon daar gewoon doorslapen, werd niet wakker van geruzie en kon 's ochtends zonder spanning ontbijten.

Voor mij betekent je thuis voelen dat je een veilige omgeving hebt waar niet wordt geschreeuwd. Mijn opa en oma zijn allebei een paar jaar geleden overleden. Dat heeft grote impact op mij gehad. Mijn veilige omgeving, en vooral mijn oma, was er niet meer. Ik kon haar niet meer even bellen om te vertellen hoe het ging of om advies te vragen als ik ergens mee zat.

Deze ervaringen hebben mij beïnvloed op de manier waarop ik destijds relaties aanging. Toen ik jong was, had ik wel eens een relatie, maar die duurde nooit lang. Op het moment dat het serieus werd, vluchtte ik weg. Ook voelde ik mij niet veilig genoeg om met een jongen thuis te komen. Mijn adoptiemoeder zei tegen anderen ‘als ik een jongen niet leuk vindt of bij haar vindt passen, nodig ik hem heel vaak uit. Dan is ze hem zo beu. Maar in werkelijkheid was dit helemaal niet. Ik weet nog dat ik heel vaak bij mijn vriend thuis was. Als we dan een paar keer bij thuis aten, omdat wij uit wilde gaan in het centrum. Kregen wij de opmerking, weten jullie wel wat dit allemaal kost. Dus jij eet morgen alleen thuis of bij hem. Dan droop ik alweer af en schaamde mij diep.  

Alleen bij mijn huidige partner, die ik ruim zestien jaar geleden ontmoette, was dat anders. Bij hem voelde ik mij voor het eerst veilig en geliefd en kon ik zijn wie ik werkelijk was.

Sinds ik met Louis ben en later de kinderen kreeg, voelt mijn eigen gezin voor mij als thuis. Het is een plek waar het fijn is om na een werkdag of een dagje weg weer thuis te komen. Waar je welkom bent en waar je de simpele vraag kunt stellen: 'Hoe was het vandaag?' Waar de sfeer goed, vertrouwd en veilig voelt.

 

De adoptie blijft de rode draad in mijn leven. Doordat ik geen contact heb met mijn adoptiemoeder, durf ik eindelijk stappen te zetten om te zoeken naar mijn roots. Geen mening die mij beïnvloed om door te zetten.

Maar hoe ga je zoeken zonder adoptiepapieren? Mijn adoptiemoeder gaf jaren eerder aan, dat ik die moest hebben. Na een zoektocht in huis heb ik geen adoptiepapieren kunnen vinden. Daarom nam ik contact op met FIOM. Daar bleek dat er geen dossier van mij bekend was. Dat was een enorme klap. Meteen kwamen de vragen: hoe kan dit, ben ik illegaal hierheen gekomen en wat is nu eigenlijk mijn adoptieverhaal?

Daarna nam ik contact op met de kinderbescherming. In hun dossier stond dat mijn adoptieouders alles zelf hadden geregeld. Wel hadden zij gebruikgemaakt van een contactpersoon van Flash die in Sri Lanka werkte en hen had geholpen. De gerechtelijke procedure hadden zij zelf geregeld. Dat kan uiteindelijk ook juist goed zijn geweest, omdat mijn adoptiepapieren wel correct bleken te zijn. Wel was er gesjoemeld met mijn geboortecertificaat. Daarop staan niet de gegevens van mijn biologische vader.

Via het dossier van de kinderbescherming ontdekte ik ook dat mijn adoptievader meerdere pogingen had gedaan om contact met mij te krijgen en de omgangsregeling te herstellen. Helaas blijkt uit het dossier dat de kinderbescherming hem daarbij geen enkele hulp heeft geboden. Dat laat opnieuw zien dat de verhalen die mijn adoptiemoeder mij heeft verteld niet allemaal kloppen, maar dat staat voor mij los van de rest van mijn verhaal. Nu had ik mijn dossier van de kinderbescherming wel, maar daar kwam ik niet verder in mijn zoektocht. Ik heb die maanden geregeld contact met mijn contactpersoon in Sri Lanka. Ik wil hem vragen om contact op te nemen met de reisleider waar mijn partner en ik mee hebben gereisd in 2011, misschien dat hij nog iets weet. Wij hebben toen namelijk kort gezocht. Dat wilde mijn contactpersoon zeker doen. Bij het versturen van de contactgegevens, zie ik per toeval in mijn Messenger mijn adoptiepapieren. Wat een geluk, ik kan eindelijk mijn zoektocht voortzetten.

 

April 2025 ben ik alleen naar Sri Lanka gegaan. Daar werd ik opgevangen door mijn contactpersoon die mij hielp bij het zoeken naar mijn biologische familie. Tijdens die reis heb ik mijn familie gevonden. Sindsdien heb ik veel contact met mijn zusje, haar zoon, mijn oom en tante en hun kinderen. Helaas was ik te laat om mijn biologische moeder te ontmoeten. Zij was het jaar daarvoor overleden, terwijl ik bezig was met de voorbereidingen voor mijn reis.

De ontmoeting met mijn biologische familie was heel bijzonder. Eerst vond ik mijn broers. Hun vader is mijn vader en hun moeder is een oudere zus van mijn moeder. Mijn zus woont in een ander dorp en wij hebben dezelfde moeder. Zij wist niet van mijn bestaan. Ik vond het heel spannend. Zou zij met mij in gesprek willen? Zou ze mijn verhaal geloven? Uiteindelijk werd ik met open armen ontvangen. Bij mijn zus voelde ik direct een klik, iets wat ik bij mijn broers niet had. 

In november 2025 ben ik nog een keer alleen naar Sri Lanka gegaan. Dit keer stond in het teken om mijn biologische moeder te herdenken. Zij was een jaar geleden overleden.

Tijdens mijn laatste bezoek heb ik een lang gesprek gehad met mijn oom en tante. Zij hebben mijn vragen beantwoord. De eerste keer dat ik mijn oom zag, heeft hij mij al veel verteld en antwoorden gegeven. Nu voelt het voor mij alsof de cirkel rond is.

 

 

Het gemis van mijn zusje, haar kinderen, oom, tante, neven en nichten is groot. Dat is soms emotioneel moeilijk. Het gemis en de afstand zijn voelbaar. Je kunt niet zomaar even naar elkaar toe gaan. Ik heb veel app-contact met mijn zusje en haar zoon. Zij sturen regelmatig filmpjes en foto. Op die manier blijven we met elkaar verbonden en leer ik steeds meer over hun cultuur. Mijn afkomst is en blijft Sri Lankaans, maar ik ben zo verwesterd dat ik nu vanalles over Sri Lanka aan het leren ben. Dit samen met zusje en haar zoon. Thuis ben ik de Sri Lankaanse keuken aan het introduceren. Volgend jaar ga ik samen met mijn gezin naar Sri Lanka. Ik wil mijn kinderen zo graag mijn land laten zien en ze kennis laten maken met de tradities, de keuken, de omgeving en alles wat daarbij hoort.

 

Als ik zo terugblik en mij afvraag wat welke emoties bij mij adoptie oproept. Dan denk ik als eerste aan verdriet en eenzaamheid. Eenzaamheid, ik voel mij alleen omdat ik niet bij mijn zusje kan zijn, maar ook niet in de omgeving waar ik oorspronkelijk vandaan kom. Gevoel van alleen in zijnde de enige geadopteerde in een groep. Verdriet, omdat ik mij onbegrepen voel. In het afgelopen jaar heb ik intensief verschillende therapieën gevolgd. Hier hebben mijn tranen rijkelijk gevloeid. Zonder die therapieën, de steun van mijn gezin en de steun van goede vrienden en enkele collega's was het mij niet gelukt om te zijn en te worden wie ik nu ben. Ik heb meer rust gevonden in wie ik ben en waar ik vandaan kom. Ik heb moeten leren omgaan met het gegeven dat een belangrijk deel van mijzelf aan de andere kant van de wereld is

.

Mijn gevoelens over adoptie zijn in de loop van mijn leven sterk veranderd. Als kind deed het mij weinig. Ik had niets om het mee te vergelijken. Net als bij mijn onveilige thuissituatie gold: je weet niet beter. Ik heb mij heel lang niet geïnteresseerd in Sri Lanka of mijn afkomst.

Mijn adoptiemoeder vond Sri Lanka echt een 'no-go', wat ik eerder schreef. Zij had daar veel meegemaakt en zei altijd dat ze daar nooit meer voet aan de grond zou zetten. Het eten was volgens haar te heet, de temperatuur broeierig of te warm en er was altijd wel iets negatiefs te noemen. Als kind ga je dan geloven dat het echt zo is en dat het geen leuk of fijn land is. Thuis aten we ook nooit Sri Lankaans. Ik kan mij herinneren dat mijn zus een keer boontjes op Sri Lankaanse wijze had gemaakt en dat ik dat niet lekker vond. Ik zei toen: 'Nou, gelukkig woon ik hier en hoef ik dat niet te eten.' Het was juist goed dat mijn zus dit maakte, maar jammer dat niemand zei: 'Kom, we gaan eens naar een Sri Lankaans of Indiaas restaurant, zodat je kunt proeven hoe het echt smaakt’. Naast dat ik mijn gevoelens niet uitte of wegwuifde, was er ook weinig ruimte om ze te uiten. Wanneer ik mijn gevoelens hierover probeerde te uiten, werd dat vaak op een tactische manier afgebroken.

Om mij ook meer te verdiepen in het Sri lankaanse leven of cultuur, ben ik er toeval erachter gekomen dat er events zijn voor geadopteerde Sri Lankanen. Door het contact met gelijk gestemde merkte ik dat ik niet de enige ben die worstelt met vraagstukken rondom adoptie. Ik hoorde ook van anderen dat zij zijn opgegroeid in een onveilige thuissituatie of met gescheiden ouders. Wat mij later verbaasde, was dat mijn adoptiemoeder nooit contact heeft onderhouden of gehad met andere adoptieouders. Het had mij enorm kunnen helpen om op te groeien met andere geadopteerden uit Sri Lanka.

 

In de maatschappij wordt adoptie vaak gezien als een goede daad. Zo ben ik ook opgevoed. Mijn adoptiemoeder had tenslotte veel moeite gedaan om mij te krijgen. Ze had mij gezocht en mijn biologische moeder extra geld gegeven. Daardoor vindt zij dat zij goed heeft gehandeld als ouder. In het algemeen wordt adoptie gezien als een manier om een kind in een ander land een beter leven te geven dan het in het eigen land zou hebben gehad. Voor mij kwam daar ook het gevoel bij dat ik dankbaar moest zijn voor de kansen die ik hier kreeg.

Nu bekend is dat er veel fraude is gepleegd rondom adopties, wordt het steeds meer openbaar dat de situatie schrijnend is. Dit had nooit mogen gebeuren. Adoptiekinderen zijn verhandeld en in mijn situatie benadrukte mijn adoptiemoeder zelfs dat je met extra geld geven je zin kon krijgen. Dat geeft mij het gevoel dat het eigen belang van adoptieouders voorop kon staan. Mijn biologische moeder is onder druk gezet door zowel haar omgeving als mijn adoptiemoeder. 

Naast dat het bekend is dat er fraude is gepleegd met de adopties, ben ik van mening dat de nazorg ook beter had gekund. Niet alleen één bezoek kort na de adoptie, maar juist ook in de jaren daarna. Zeker wanneer adoptieouders gaan scheiden. Voor een adoptiekind kan dat voelen als een tweede scheiding van een ouder.

 

Als je terugblikt en met de wetenschap van nu en je vraagt wat heeft adoptie jouw gebracht. Het eerste wat in mij opkomt is dat ik nu een prachtig en liefdevol gezin heb. Dit kan ik niet toespitsen of het met adoptie te maken heeft. Ik ben verwesterd en heb de mogelijkheid gehad om te leren. Hierdoor heb ik een goede baan en kan ik samen met mijn partner ons gezin een stabiele financiële maar vooral ook liefdevolle omgeving bieden. 

Nu heb ik Sri Lankaanse vrienden, wat het praten over adoptie ook makkelijker en acceptabel maakt. Hierdoor voel ik mij minder alleen en begrepen.

 

Als laatste wil ik nog zeggen dat adoptie is niet alleen bedoeld om een kind een beter leven te geven. Het heeft wel degelijk gevolgen wanneer je een baby of kind weghaalt bij zijn biologische ouders, familie en land. Het is ingrijpend wanneer je bijvoorbeeld niet weet wat je geboortedatum is, wat je echte naam is of waar je precies vandaan komt. Een naamsverandering heeft impact en mag niet worden afgedaan met: 'Je bent nu Nederlands en hebt dus een Nederlandse naam; wat er in Sri Lanka was, is daar en bestaat nu niet meer'.  Een deel van je identiteit is van je weggenomen. Die gevolgen kunnen een grote impact hebben en worden vaak niet herkend.

Aan toekomstige adoptieouders zou ik willen meegeven: kijk goed naar wat je kind nodig heeft en wees eerlijk en open over zijn of haar afkomst, wat de omstandigheden ook zijn. Blijf eerlijk communiceren. Zorg ervoor dat je een deel van de cultuur van je kind in huis haalt en laat zien hoe mooi het land van herkomst is. Als het mogelijk is, maak samen een mooie reis naar het land. Bepaal niet voor je kind wat het beste is, maar laat het kind zelf ontdekken. Geef alle documentatie met betrekking tot de adoptie aan je kind, dit moet eigenlijk vanzelfsprekend zijn. Het is een recht wat je als geadopteerde hebt. Maak daarnaast gebruik van bijeenkomsten voor geadopteerden, zodat een kind zich niet alleen hoeft te voelen en contact kan hebben met anderen die dezelfde achtergrond delen.

Aan jonge geadopteerden zou ik willen zeggen: zoek lotgenoten op. Je kunt met elkaar klankborden en ervaringen delen. Vergeet nooit waar je vandaan komt. Aan de andere kant van de wereld wacht misschien iemand op je die graag wil weten hoe het met je gaat. Gun elkaar een fijner leven door elkaar in de toekomst op te zoeken en verzacht elkaars verdriet, welke omstandigheden er ook zijn. Zoek eventueel hulp om je pijn te verlichten.

Ik hoop dat mensen begrijpen dat iedereen zijn eigen verhaal heeft met betrekking tot de adoptie. Dat iedereen zijn eigen emoties heeft en dat die er mogen zijn en erkent worden. Dat er geen goed of fout is. Dat mijn verhaal over mijn jeugd niet direct in relatie staat tot adoptie. Respecteer dat niet iedereen hetzelfde denkt of voelt. Vul niet voor een geadopteerde in hoe diegene zich moet voelen en zeg niet dat het allemaal wel meevalt wat iemand heeft meegemaakt. Een geadopteerde hoeft niet dankbaar te zijn dat hij of zij hier is opgegroeid. Adoptie heeft wel degelijk gevolgen voor de toekomst. De overheid heeft gefaald met de adopties die destijds zijn toegestaan. We mogen onze ogen daar niet voor sluiten of het wegstoppen. Geef erkenning aan wat er is gebeurd en aan wat dit met mensen heeft gedaan.

Het blijft moeilijk om mijn verhaal te vertellen. Iedere keer maakt het mij verdrietig dat ik mijn biologische moeder nooit heb gekend en dat het 'echte verhaal' van mijn adoptie anders is dan wat mij altijd is verteld. Tegelijkertijd is het ook bijzonder dat ik mijn eigen verhaal kan vertellen. Dat anderen kunnen lezen hoe het voor mij is geweest om als geadopteerde hier op te groeien, voelt waardevol. Een luisterend oor of een lezend oog geeft mij ook weer een goed, fijn en opgelucht gevoel.

​

​

EMMA & JOEP

​

De kinderen Emma (24-007-2013) en Joep (10-05-2017) wilden ook graag hun verhaal kwijt en vertellen over wat zij meekrijgen van de adoptie van hun moeder.

 

Wat betekent voor jou adoptie?

E: Dat je bij je biologische ouders weg gaat en dat je adoptie ouders voor je zorgen net alsof je hun eigen kind bent.

:J: Weet ik niet.

 

Hoe vind je het dat je een geadopteerde moeder hebt?

E: Ik ervaar hetzelfde als een moeder van een vriendin. 

J: Ik vind dat mijn moeder een normale moeder is net zoals andere moeders. Ik vind het normaal dat de ouders van mama blank zijn.

 

Sinds wanneer was je ervan bewust dat je moeder geadopteerd is?

E: Toen ik jonger was kam ik er achter dat mijn moeder geadopteerd is.

En toen ik ouder was kwam ik er achter dat ze uit Sri Lanka naar Nederland is gegaan.

J: Toen ik 7 jaar was. Toen mama vertelde dat zij geadopteerd was, schrok ik hiervan. 

 

Praten jullie over de adoptie? Wat vind je hiervan?

E: We praten er wel soms over, ik vind het wel soms een moeilijk onderwerp.

J: Ik vind het wel meevallen.

 

Weet jij het verhaal van de adoptie van je moeder?

E: Ik weet het verhaal niet helemaal, maar ik weet wel dat het moeilijk was. 

J: Mama was vaak verdrietig. Nu is mama blij.

 

Zie je verschil met jouw gezin en die van je vrienden?

E: Nee.

J: Ik zie geen verschil

 

Heb je het er met vrienden over dat je een geadopteerde moeder hebt?

E: Nee eigenlijk niet ik heb wel verteld over dat ze op reis ging.

J: Nee niet echt. Wel heb ik het laatst op school verteld. Toen had ik de Sri Lankaanse vlag meegenomen en verteld dat ik daar ook familie heb en dat mama geadopteerd was.

 

Ervaar jij dat je anders bent dan anderen? 

E: Nee ik hoor er wel bij.

J: Ja, ik zie dat ik een andere huidskleur heb dan andere. Ik ben bruin. Ik word er niet door gepest. 

 

Wat vond je ervan dat mama opzoek ging naar haar biologische familie?

E: Ik vond het knap dat ze het heeft gedaan .

J: Spannend en ook fijn dat mama haar familie had gevonden. 

 

Hoe heb je het ervaren dat mama in Sri Lanka was en jij bij papa thuis?

E: Ik vond het anders dan normaal soms gaat mijn mama een avondje weg, maar nu ging ze langer weg dan dat. Dat vond ik erger wenen.

J: Spannend

 

Wat vond je ervan dat mama in november nog een keer terug ging? Hoe heb jij dit ervaren?

E: Ik vond het anders omdat mama naar een ceremonie ging ik vond het een goed idee van mama.

J: Ik was toen bang omdat er een overstroming was. Ik vond het erg spannend. Ik kon ook niet bellen met mama en dat was niet leuk.

 

Wat vind je ervan dat mama haar zusje heeft gevonden?

J: Ik was heel erg blij. Ik ging springen omdat ik zo blij was.

 

Zou jij mama’s familie wil zien? 

E: Ja, het lijkt me leuk om te zien hoe ze daar leven en om de omgevingen te zien en het eten het proeven en proberen.

J: Ja, heel graag. Dan kan ik het andere deel van de familie zien.